Op
Music From NL staat het stukje
Is het middel niet erger dan de kwaal?Het is een fijne observatie van de platenmaatschappijen. Als je een copyright-ed liedje downloadt zonder ervoor te betalen ben je bezig de wet te overtreden. Aan de andere kant vind ik het tijd worden om eens te kijken of er niet gewoon veel te veel partijen bakken geld lopen te innen voor werk wat zij niet beheren. Het grootste deel van de muziek die gemaakt wordt komt bij muzikanten vandaan die uitsluitend moeten betalen om hun eigen werk te mogen gebruiken. De industrie stuurt aan op steeds draconischer maatregelen tegen schending van hun belangen. Niemand schijnt zich af te vragen of hun belangen belangrijker zijn dan die van andere muziekmakers. Aanleiding is de net begonnen actie waarin ‘ware fans’ beoordeeld worden op betaalde downloads.
Een paar jaar terug ben ik eens voor de gein gaan uitrekenen wat ik heb uitgegeven aan rechten over mijn eigen muziek. Dat heeft mijn visie op ‘legale muziek’ geheel veranderd. Ik ben inmiddels bijna 25 jaar in bands en popcollectieven actief. Al jaren stuur ik demo’s rond. Al die jaren gaan er opnames van repetities naar alle bandleden. Op cassettes met kopieerheffing dat wel. Bijna een kwart eeuw maak ik kleine oplage uitgaven in eigen beheer met verplichte afdracht. Een paar keer per jaar heb ik mazzel met een nummer op radio/tv met riante afdracht aan de BUMA/STEMRA. 25 jaar diverse optredens met eigen werk waar caféhouders rechten voor moeten betalen. Ik heb inmiddels ongeveer de all-in prijs van een complete eigen beheer productie opgebracht aan gedwongen afgedragen rechten over mijn eigen muziek. Helaas allemaal zo versnipperd dat je het gewoon kwijt bent.
Voor het overgrote deel van muziekmakend en onbekend ploeterend Nederland bestaat daarmee de situatie dat zij via al die kleine bedragen een enorme som geld lopen te verdienen voor BUMA/STEMRA/Sena. Geld dat je als gemiddelde muzikant vrijwel niet terug kan vragen. Dat geld gaat zogenaamd in stimuleringsprojecten of wordt verdeeld over de Michael Jacksons en Vader Abrahammen van deze wereld. Voor de meeste bands is een paar tientjes per jaar gewoon een hoop geld. Zeker als het een ‘boete tegen kopiëren’ is voor hun eigen muziek! En het is ronduit arrogant dat de BUMA ongevraagd loopt te verkondigen dat het nodig is om je te helpen. Sterker nog dat zij hiermee de belangen van ‘de artiest’ vertegenwoordigen.
Aan de andere kant staat de industrie. Die zegt dat platen niet te duur zijn en dat geld nodig is voor de ontwikkeling van nieuw talent. Ik begrijp dat bijvoorbeeld Anouk net weer 240.000 platen heeft verkocht van haar laatste plaat. (gefeliciteerd) Ook bands als Kane, en Di-rect grossieren in het edelmetaal. Is het nou zo dat major platenmaatschappijen in de afgelopen jaren veel energie hebben gestopt in het ontwikkelen van rockbands met dit geld? Mogen acts als Krezip of Ilse DeLange na een fantastisch succesvolle plaat zich een minder succesvolle periode veroorloven? Ik dacht het niet. Nieuwe acts worden betaald door zichzelf. De eerste CD van Di-rect waarmee ze op de radio kwamen hadden ze in eigen beheer gemaakt. Bløf was ook al leuk viercijferig eigen beheer aan het verkopen voor ze hun platencontract hadden. Krezip kreeg alle steun van het circuit rond de nieuwe rockacademie. Hele reeksen kauwgumacts worden betaald en gepromoot door TV via Idols, Starmaker enz. Moeilijkere acts mogen een plaat maken als hun reclamedeun goed blijkt te lopen. Ik bedoel… een steeds groter deel van de succesvolle bands worden helemaal niet ontwikkeld uit de pot van de platenmaatschappij. Sterker nog. De media staan bol van de artiesten als (CCR man) John Fogerty en (Byrds man) Roger McGuinn. Die vertellen dat zij van al hun miljoenenhits nooit een cent hebben gehad. “Download mijn nummers maar. De rechten zijn niet eens meer in handen van een platenmaatschappij maar van een exploitatiefirma en die brengen nooit iets nieuws uit”. Zijn dát nou de organisaties die moord en brand moeten schreeuwen over misbruik?
De rechten die betaald moeten worden over jouw onbekende eigen beheerplaatje houden echter niet op bij één betaling. Je betaalt bij de perserij van de CD. De (locale) radio die het uitzend betaalt rechten bij het uitzenden. En de kapper die de radio aan heeft staan betaalt om het weer te mogen horen. Huurt die kapper je dan in om bij de jaarlijkse braderie op te treden, dan betalen ze BUMA zodat jij je eigen muziek kan spelen. Aan het einde is er 4 keer betaald voor jouw eigendom aan een organisatie die daar geen F**K aan heeft bijgedragen. Nee, zelfs vooraan staat om het moeilijk te maken. Het systeem is inmiddels tot een absurd niveau uitgegroeid. Want slechts een miniem deel van de muzikanten die eigen werk maken krijgen ooit geld UIT dit systeem. En bij de acts die nog geen platen- of uitgave contract hebben is het percentage vrijwel nul. Die bands betalen dus wél voor die zogenaamde ‘bescherming’. Gewoon als artiest je werk gratis aanbieden wordt zelfs bestreden. De koninklijke horeca heeft onlangs een systeem opgezet waarbij ongebonden muzikanten via een distributiesysteem muziek leveren aan ongebonden horecabedrijven. Waardoor zij bumavrij LEGAAL muziek in hun zaak kunnen draaien en bands kunnen laten spelen. De furieuze totaal overtrokken reactie van de BUMA hierop spreekt boekdelen over de intenties van deze organisatie. Als artiest rechtstreeks aan een gewillige horeca je muziek kunnen verkopen om het over de terrassen te kunnen laten schallen zou perfect zijn voor beide partijen. De BUMA vindt dit niet en bestrijdt dit te vuur en te zwaard. Hiermee gaan de BUMA en de industrie in mijn ogen over de scheef. Het is ongehoord dat het in dit land niet mogelijk is om als band het voordeel uit te kunnen buiten dat je als onbekende, unsigned band hebt. Jij zou goedkoper moeten kunnen zijn voor de radio dan U2. Je zou goedkoper moeten zijn voor de horeca om geprogrammeerd te worden. Simpelweg door het feit dat jij werk speelt wat van jou is en niet van de BUMA. Je bespaart jouw klant dan afdrachtkosten én administratieve moeite. Waardoor jouw onbekende band gestimuleerd wordt. Ging het daar niet ook al weer om?
Het systeem is failliet aan het gaan. Er komen steeds meer verplichte heffingen en agressieve wetten ter bescherming van belangen van de industrie bij. Terwijl de industrie ondertussen haar taak steeds meer laat schieten. Inmiddels kun je op internet gewoon gratis legale MP3’s downloaden met nummers van (ex)bandleden van Prince. Omdat zelfs zij geen platencontract kunnen krijgen. Zelfs Kane schrijft in persberichten op het moment geen nieuwe platenmaatschappij te hebben. En hele groepen ‘echte fans’ halen legale MP3 content van gratis muzieksites. Om daar op hun werk naar te luisteren in plaats van de ‘alleen maar hits’ radio. Dat is de manier om aan nieuwe content te komen in een medialandschap van mediagiganten die het woord consolidatie hoger achten dan inspiratie.
Ware fans downloaden gratis interessante muziek. En kopen merchandise bij het concert! Laat de muziekindustrie eens stoppen met het zwart maken van gratis downloads want er zijn meer acts die via gratis downloads werken dan er via hun machinerie aanbieden.
Chris Delwel
Een stukje, dat zo recht uit mijn hart komt.
Niet alleen de noodkreet, maar misschien wel vooral het feit dat ik me erger aan deautoriteit die dergelijke organistaties denken te hebben, de mate waarbij ze zelf boven de wet denken te staan, welke opsporingsmethoden toegestaan zijn en zichzelf centraliseren in het gehele verhaal, waardoor zij zichzelf zien als middelpunt. En dan even het probleem waar ze feitelijk voor strijden “vergeten” of het ondergeschoven kindje wordt.
Het geciteerde stukje geeft dat ook prima aan. Organisaties die het doen volledig zijn voorbij geschoten en alleen werken aan “oplossingen” waarbij zij zelf het middelpunt van de oplossing zijn. Dat ze bijvoorbeeld in het leven zijn geroepen om de belangen van alle artiesten af te dekken, dekken ze alleen de belangen af van een kleine groep die tochal wel voor zijn rechen kon opkomen.
Het ergste is dat het geld dat men ophaalt eerst afroomt wordt en dat wat overblijft in grotere lijkt terrecht te komen bij advocaten, deurwaardes en andere rechtshandhavers, in plaats van bij de artiesten die in de eerste plaats recht hebben op de verdiensten uit deze rechten.
En dat artiesten er van balen dat veel geld gebruikt wordt om de kas van al die advocaten te spekken, door telkens nutteloze rechtzaken aan te spannen, daar kun je ze alleen maar gelijk in geven. men zou het geld beter kunnen inzetten om opkomende artiesten aan het werk te zetten. Of te steken in optredens concerten. Nee, men gaat liever het geld stoppen in de portomonee van de betrokken advokaten.
En dus iedere keer als ik een stukje lees in de media over hoeveel geld men nu weer is misgelopen door downloaden, dan zet ik daar altijd vraagtekens bij. Waarom lees ik nooit hoeveel rechtzaken met heeft verloren en wat dat heeft gekost? Hoevaak dez men denk in het recht te staan, terwijl ieder normaal denkend mens ze had kunen vertellen dat het niet zo is. Hoe er met geld wordt gesmeten dat eigenlijk van de artisten is. Wat effectiever ingezet had kunnen worden. En waar de artiesten niets over te zeggen hebben.
Los van het feit of ieder gedownload muziekbestandje ook altijd bewaard blijft, en dat niemand het ooit zou weggooien omdat het bijvoorbeeld niet is wat men zocht. Nee, daar staat men niet bij stil. En dat daardoor de cijfers van het aantal gedownloade bestanden verre van een reeele indruk geven van de beluisterde muziek en dus de misgelopen rechten, tja..
daarnaast, staat men nooit stil dat CD’s en DVD’s gebruikt worden om computersystemen te backupen. En ja dat zijn er echt gigantisch veel. En ja, ook daar worden rechten over afgedragen. Er komt dus ook nog behoorlijk wat geld bij ze binnen, waar ze niets mee van doen hebben. Wat zo binnen komt, zonder dat maar één iemand uit de “scene” er ooit iets voor heeft moeten doen. Nee dan ben je lekker bezig, zeker als je dat probeert te baggelatiseren.
Het rechten systeem - zoals dat er nu uitziet - mag van mij op de schop. En laten we dan gelijk een einde maken aan stichtingen die namens de overheid - zonder dat er controle op is van deze overheid op deze stichtingen - voor het uitvoeren van wet en regelgeving.